Zo vrouwtje, mij hoor je voorlopig niet. Ik ben even weg naar dromenland.
Daar beleef ik opnieuw onze wandeling van vanmiddag. Hoe krijg je het toch steeds voor elkaar om op het juiste moment op de juiste plek te zijn?
Ok, in het begin wist ik het nog niet zo net. Waar waren we nu weer?
Een speelplek voor kinderen die er geweldig uitzag ook voor mij, maar waar ik niet heen mocht…
Een hondje wat niks van me wilde weten terwijl ik toch echt liet zien dat ik graag wilde spelen…
Een lange rechte weg, saai…
Toen werd het al wat leuker. Gras, aarde, modder, vogeltjes, een watertje en allemaal lekkere nieuwe geurtjes. Volgens mij stond er ook iets van kamille (dat zei het vrouwtje althans), een apart geurtje wat ik nog niet eerder had geroken.
En toen… net toen ik de moed had opgegeven en we volgens mij weer richting de auto liepen, was daar ineens Freya.
Ik kende Freya nog niet, maar ik had maar een paar seconden nodig om door te krijgen dat ik Freya wel mocht en zij mij ook.
Wat een feest was dat! We hebben heerlijk gespeeld en ontzettend hard gerend. Soms was zij sneller, maar soms ook ik. En als zij sneller was draaide ik me gewoon heel snel om en lag ik toch weer voor ☺️.
Het vrouwtje lag af en toe in een deuk zag ik als ik voorbij flitste.
Jeetje kreetje wat was dat fijn! Geen beter leven dan een goed leven, zou oma zeggen. Nou daar ben ik het volmondig mee eens 🥰
Was getekend,
Inda
