Er is een nieuwe fase aangebroken. In meerdere opzichten eigenlijk 😊.
Hoezo? Nou om te beginnen zie ik dat zwart witte ding op pootjes ook wel genaamd CinCan nergens meer. Sterker nog ik zie haar spulletjes ook nergens meer… 😔 Alleen het kattengras staat er nog, maar ik hoorde vrouwtje tegen Marleen zeggen dat ze die vergeten was… 🤓
Gisterenochtend kwam oma hier. Vrouwtje had al CinCan’s spulletjes al naar beneden gebracht. Zelfs die grote paal waar ik altijd haar brokjes uit probeerde te pikken. Nou ja toen die nog bij de bank stond dan, want op de nieuwe plek kom ik daar helaas niet meer bij 😤.
En toen ging CinCan in haar eigen bench. Ik heb eens goed opgelet wat er gebeurde, want ik vond het wel een beetje verdacht dat dat ding al een paar dagen op de tafel stond. Ik had er al eens aan gesnuffeld maar het was me duidelijk dat die voor mij veel te klein was. Bleek die dus voor haar te zijn… 🧐
Gek hoor, dat had ik nog nooit gezien. En ik geloof ook dat CinCan het wel gek vond, want ze ging miauwen toen het vrouwtje die bench met haar erin optilde. Nou eerlijk gezegd denk ik dat ik dat ook zou doen! Uhhh, niet miauwen natuurlijk maar wel protesteren. Wij houden onze pootjes liever aan de grond namelijk 😬.
En toen ging het vrouwtje dus weg en ze nam CinCan mee en mij niet. Nou zeg, dat was nog nooit gebeurd… Gelukkig bleef oma bij mij 🙏.
Sindsdien heb ik CinCan niet meer gezien. Vrouwtje zegt dat ze nu een ander vrouwtje heeft. Ik hoop maar dat dat andere vrouwtje lief voor haar is, want hoewel ik haar niet tof vond zie ik wel dat het vrouwtje verdrietig is dat het niet lukte zo met zijn drietjes. Sorry vrouwtje, ik heb echt wel mijn best gedaan… En CinCan volgens mij ook wel als ik eerlijk ben. Maar het lukte ons gewoon niet zo goed 😢.
Nu wonen we hier dus nog maar met zijn tweetjes 🐕🙍🏼♀️. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Vrouwtje zegt dat ze hoopt dat zij en ik nu meer rust zullen gaan krijgen in huis. En dat ik dan ook minder ga blaffen. Want dat is iets waarmee we ook in een nieuwe fase zijn beland 💪🏻.
Toen ik hier kwam wonen was ik heel stil. Ik durfde me nog niet te laten horen. Het vrouwtje vroeg zich na een paar maanden zelfs af of ik wel kon blaffen enzo. Nou inmiddels weet ze dat wel. Ik kan piepen, janken, blaffen en allerlei andere geluidjes maken hoor, no problem. En ik doe het steeds vaker… en steeds luider… 👂🏻😵💫
Buiten doe ik dat als er dingen gebeuren die me niet aanstaan of als ik iets anders wil dan het vrouwtje of als er kinderen hard op me af rennen of als er enge honden in mijn blikveld komen etc. Maar tegenwoordig doe ik het ook binnen als ik buiten ‘iets raars’ hoor, als er een auto parkeert voor onze deur, als de deurbel gaat, als er iemand bij ons binnenkomt, als we bij oma de gang in lopen etc. 🙄
Vrouwtje is er niet zo blij mee, zegt ze, dus ze heeft me beloofd dat we daar samen aan gaan werken. Ik ben benieuwd… 😬
En dan is ook mijn vriendinnetje Soof weer terug! Na 7 weken was ze er ineens weer 🤩. Soof heeft puppy’s gekregen en daar moest ze natuurlijk voor zorgen, logisch. Maar vorige week, op de verjaardag van het vrouwtje kwam ze weer terug 🙏. Dat was dus dubbel feest! Ik ben zo blij!! We hebben weer als vanouds lekker gerend en gespeeld en ook al een paar keer ons avondrondje samen gelopen. Dat is gewoon altijd fijn 🥰
Je merkt het wel, ik zat weer even op mijn praatstoel 🗣. Maar nu is het toch wel tijd om te stoppen hoor 🤭. Zo nog even een rondje lopen. Wie weet zie ik dan Soof ook nog even. Zal het zo eens aan het vrouwtje vragen ☺️. Daarna lekker slapen. En morgen weer een nieuwe dag. Ik ga ervoor 😜.
Was getekend,
Inda,
P.s. Ook vandaag is het weer ‘geen beter leven dan een hondenleven’ 😍. Eerst kwamen Marleen en oma gezellig hier lunchen en kreeg ik een heerlijk konijnenoor. En daarna gingen we met Marleen spontaan naar het strand en heb ik heerlijk door de duinen en over het strand gerend en nog een paar hondjes kunnen verleiden tot spelen. Ik bedoel maar… life is good 😃
Geef een reactie