Zo, ik heb het vrouwtje vanmorgen flink laten schrikken 😞
Het begon écht Toppie. Ik heb namelijk mijn nieuwe favoriete plekje ontdekt om het water in te gaan 🥰
Achter de Wevershoeve is een wandelgebied en daar had het vrouwtje me mee naartoe genomen. Zo, dát is leuk!!
Ik heb enorm veel plezier gehad. Eerst in mijn eentje en later kwamen we ook nog andere hondjes tegen. Helemaal niks mis mee!
Op de terugweg in de auto begon ik ineens te kokhalzen. Vrouwtje gelijk de auto aan de kant gezet en mij eruit gelaten. Dat was fijn. Ik heb even lekker wat gras gegeten en toen ging het wel beter. Dus wij door naar huis.
Thuis wilde ik maar wat graag mijn brokjes. Maar toen ik die op had begon het kokhalzen opnieuw. En nog veel erger dan in de auto 😣.
Vrouwtje schrok ervan, maar ik kon het echt niet helpen. Ik was heel onrustig en wilde overgeven, maar dat ging gewoon niet. Dus ging ik maar opeten wat ik te pakken kon krijgen, zoals het touwtje wat altijd aan de balkondeur hangt.
Ho ho, riep het vrouwtje maar ik móést het opeten. Vrouwtje kon het nog net van achter in mijn keel terugtrekken… 😔.
Toen heeft het vrouwtje de dierenarts gebeld en ik hoorde dat die adviseerde, na een paar vragen gesteld te hebben, om het even een uurtje aan te kijken en anders straks even langs te komen.
Als ik me zieker ging voelen moesten we gelijk komen.
Het vrouwtje voelde goed aan dat ik graag naar buiten wilde, dus we zijn in een rustig tempo een blokje om gelopen. Ik heb het nodige gras gegeten. Dat was fijn.
We kwamen nog een blind hondje tegen en daar heb ik heel kalm mee gespeeld. Die is lief joh! Maar hij kan mij dus niet zien, zei het vrouwtje. Gek hoor. Maar ik voelde goed aan dat ik dus een beetje voorzichtig met hem moest zijn en geduld moest hebben. Nou dat kan ik best 😇.
En nu voel ik me weer ok en lig ik lekker op mijn vertrouwde plekje onder de tafel te slapen 💤 🐾 💤
Kan het vrouwtje ook weer ontspannen… 😔
Was getekend,
Inda
