💚 Vandaag ben ik precies een half jaar hier in Nederland bij het vrouwtje 💚
Wat een reis heb ik gemaakt…
Niet alleen letterlijk:
Van het tenauwernood overleven op straat, opgepikt worden door lieve mensen van een Spaans asiel, twee keer geopereerd worden door een Spaanse dierenarts en vechten om te blijven leven, een korte tijd bij een lieve Spaanse mevrouw in huis om een beetje bij te komen van mijn operaties, een tijdje in het asiel met heel veel andere hondjes, in een busje met een heleboel andere hondjes gedurende ruim 24 uur reizen naar België, opgepikt worden door weer een andere lieve mevrouw die me meenam naar Nederland tot ik op zaterdag 8 mei eindelijk mijn vrouwtje in het echt ontmoette… 🥰
Maar ook figuurlijk:
Waar ik eerst de auto niet uit durfde, sta ik nu te popelen,
waar ik eerst het huis niet in durfde loop ik nu het liefst overal waar een deur openstaat naar binnen,
waar ik eerst de trap niet op en af durfde en het vrouwtje me moest dragen kan het vrouwtje me nu echt niet meer bijbenen,
waar ik eerst buiten mijn staart strak tussen mijn poten hield heb ik hem nu heel vaak ik een mooie krul omhoog (zeker als het vrouwtje me net geborsteld heeft is die mooi joh!),
waar ik eerst niet (over borstelen gesproken) geborsteld wilde worden ga ik nu direct liggen als ze eraan komt (lekker is dat joh!),
waar ik eerst heel dicht bij het vrouwtje en liefst achter haar bleef loop ik nu heel graag vooruit,
waar ik eerst de riem wel heel veilig vond loop ik nu heel graag los (en tuurlijk let ik dan regelmatig goed op of ik het vrouwtje nog ergens zie, want die laat ik niet meer gaan 🙃),
waar ik eerst onder geen beding zo’n deur die automatisch gaat door ging, is dat nu geen enkel probleem meer,
waar ik eerst die lift écht niet in wilde, sta ik nu te trappelen voor de deuren,
en ik vergeet vast nog het een en ander ☺️
En nu zijn we dus alweer een half jaar verder… ik kan het bijna niet bevatten… maar wat ik jullie wel kan vertellen is dat ik heel blij ben dat ik nu samenleef met het vrouwtje. En met oma natuurlijk, want die vind ik ook vreselijk lief! Ik ben blij dat we zo regelmatig ook met zijn drietjes dingen doen en ik kan niet stoppen met knuffelen met oma 😍
Dat zwart witte kleine ding op pootjes vind ik nog steeds niet top, maar goed dat neem ik maar voor lief 😅
Wat hebben we al veel gedaan in dat half jaar zeg! En wat heb ik al een hoop geleerd over het leven hier. Ik moest echt wel heel erg wennen, maar ik zou niet anders meer willen nu. Ik hoop echt dat ik nooit meer weg hoef!! En gelukkig zegt het vrouwtje ook heel vaak tegen me dat ze zo blij met me is en van me houdt en dat ze me nooit meer kwijt wil. Dus ik denk dat dat wel goed zit 😇.
Dat maakt ook dat ik meer en meer ontspan en nu ook doorheb dat die bank toch echt wel heel lekker ligt 😝. Vond ik het in het begin nog heel spannend om op de bank te komen, nu draai ik mijn hand er niet meer voor om. Sterker nog, er zijn weinig plekjes waar ik liever lig 😀.
Nou ja, ik zou het bed van het vrouwtje nog wel eens willen proberen, maar dat is helaas echt verboden terrein voor mij. Daar mag alleen CinCan (je weet wel, dat rare zwart witte ding) komen 😬. Zelfs als ik het vrouwtje op mijn allerliefst aankijk…😏. Maar dat is dan ook echt, echt het enigste minpuntje van hier ☺️
Ik zeg het nog maar eens: Geen beter leven dan een goed leven! En laat dat nog maar heel lang zo zijn! 🍀🙏🍀
Wat mij betreft zijn jullie nog niet van me af 😘
Was getekend,
Inda
Geef een reactie