🎊 Vandaag ben ik precies 3 maanden in Nederland en bij het vrouwtje 🎊
En jeetje wat ben ik dankbaar dat het vrouwtje op 14 februari op het eerste gezicht verliefd op mij werd en bijna 3 maanden wilde wachten totdat ik naar Nederland kon reizen.
Wat vond ik veel spannend toen ik hier aankwam.
Auto in, auto uit, huis in, trap op, trap af, buiten poepen, buiten plassen, lift in, gangen op en natuurlijk dat vreselijk herriemakende ding dat ze stofzuiger noemen en ik vergeet vast nog het een en ander.
En wat was ik snel overprikkeld.
Maar wat is het vrouwtje geduldig met me!
Toen we op 8 mei aankwamen hier durfde ik de auto niet uit. Ik zat daar goed en was bang voor weer iets nieuws. Ik had al een reis van ruim 24 uur achter de rug. Met allemaal andere hondjes in een busje.
En toen ik dacht dat ik er was, moest ik weer een andere auto in en gingen we weer rijden…
Bij de volgende stop kwam het vrouwtje me uit de auto halen en ik dacht ‘eindelijk’. Het voelde gelijk goed en ik ging het vrouwtje gelijk likken en tegen haar opspringen. En het vrouwtje was zo blij, volgens mij zag ik zelfs een traan in haar ogen.
Maar toen moest ik weer een auto in en gingen we weer rijden… Snappen jullie dat ik er niet meer uit durfde?
Het vrouwtje is toen naast me komen zitten in de auto. En zo hebben we samen hele lange tijd gezeten. Ik denk wel meer dan een half uur. Ik ging lekker met mijn kop op de schoot van het vrouwtje liggen. Dat voelde zo goed. Wat mij betreft konden we daar het best gewoon blijven.
Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik toch de auto uitgekomen.
Maar toen wilde het vrouwtje dat ik met haar door die deur ging. No way…
Ok, zei het vrouwtje, ik wacht gewoon tot je zover bent en ze kwam bij me zitten. Heel rustig. Met af en toe een lekker brokje. Zo hebben we opnieuw een heeeeele lange tijd gezeten. Stapje voor stapje durfde ik iets dichter bij die deur te komen. Uiteindelijk leek het me wel ok en ben ik letterlijk en figuurlijk de drempel over gegaan. Samen met het vrouwtje 🥰.
Binnen wachtte me nog iets raars. Ik kon niet gewoon doorlopen want er stond iets in de weg. Vrouwtje noemde dat een trap. Nou mooi niet, daar ga ik niet op, dacht ik.
Uiteindelijk heeft het vrouwtje me toen heel lief opgetild en gedragen.
Het huis binnengaan heb ik nog een paar dagen spannend gevonden en iedere keer nam het vrouwtje alle tijd en soms gingen we ook gewoon een poosje buiten zitten, zelfs in de regen (want man man wat regende het toen veel), tot ik zover was.
De trap op heeft het vrouwtje me stapje voor stapje geleerd en na een week of zo durfde ik die eerste wel te doen. Die tweede, No way. En eraf… nee echt niet…
En zonder morren heeft het vrouwtje me weken gedragen en heel langzaam aan steeds een beetje meer zelf laten doen. Totdat ik dacht, hé daar heb ik het vrouwtje helemaal niet voor nodig ☺️. En nu ren ik vrolijk van beneden naar boven en weer terug. Sneller dan het geluid 🤫.
En zo heb ik stapje voor stapje al die dingen die ik spannend vond overwonnen. En weet je wat zo mooi is, ik vind steeds minder spannend en als ik nu iets spannend vind nemen we gewoon weer even de tijd en steeds sneller is het dan helemaal ok.
Wat ben ik dankbaar voor alles 🙏🏼🍀🙏🏼. Wat een lieve mensen heb ik hier al ontmoet en niet te vergeten wat een leuke speelkameraadjes zijn er hier en wat een leuke speel- en ren- en snuffel- en ontdekplekjes.
Ik houd van het vrouwtje en van oma en van nog een heleboel ontzettend lieve mensen hier. En wat mij betreft plakken we er nog héééél veel keertjes 3 maanden aan vast!!! 😍
P.s. Het filmpje is van vanochtend. We gaan vaak ‘s ochtends voor het ontbijt een lang stuk lopen en vanmorgen gingen we naar de Zuidpolder. Soms komen we daar veel hondjes tegen, soms geeneen. Maar ik vind het altijd leuk daar. Dat kun je denk ik wel zien.
Ik ben trouwens wel het water in geweest hoor, maar toen filmde het vrouwtje precies niet 😂.
Was getekend,
Inda
