Onlangs zijn we naar vrienden van het vrouwtje geweest. Ik mag ze wel 🙂. Ze hadden namelijk een waanzinnig lekker bot bij de biologische slager voor me gekocht. Dat was me toch smullen!! Ik heb het werkelijk tot de laatste splinter opgegeten 😀.
Wat ik wel een beetje moeilijk vond is dat ze ook twee kleine kinderen hebben. Op zich vind ik kinderen helemaal ok, maar vorige keer was ik een beetje geschrokken van de oudste en nu stond die ook ineens weer naast het vrouwtje. Vrouwtje schrok. En mijn vrouwtje is mijn alles. Ik moest toen heel erg blaffen, want ik wilde liever dat die weer wegging.
Nu hebben we afgesproken dat we dat volgende keer gaan oefenen, zodat ik niet meer zo hoef te blaffen. Dat is voor iedereen fijner, zegt het vrouwtje ☺️.
Weten jullie trouwens al dat ik al heel goed kan zoeken en apporteren? 🥰
We doen dat spelletje af en toe in huis, maar laatst hebben we het ook buiten gedaan. Dat wás me leuk!! Ik moet dan echt mijn best doen, want er zijn zoveel plekjes waar het vrouwtje het kan verstoppen. Maar dat doe ik graag. En als ik het dan gevonden heb breng ik het als de wiedeweerga naar het vrouwtje. Ik weet namelijk dat ik dan iets lekkers krijg uit het zakje. Dubbelop plezier dus 🎉.
En over spelen gesproken, dat doe ik ook héél graag met Soof. Soof is mijn achterbuurmeisje en we mogen regelmatig van onze vrouwtjes even ravotten. Of snuffelen, dat kunnen we ook heel goed samen. En soms gaan we ook ‘werken’. Dan zet het vrouwtje allerlei dingen buiten gaan ze Soof en mij van alles leren. Tof hoor 🫶🏻.
Nu heeft Soof ontdekt dat als ze dorst heeft, de sloot heel dichtbij is. Dus Soof peert hem dan gewoon. En liefst loopt ze dan ook gelijk een blokje om. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat snap ik ook wel. Maar ja, Soof denkt daar anders over 😣.
Gelukkig is het vrouwtje van Soof heel slim, dus tegenwoordig hebben we onze eigen watervoorziening bij de hand. En dat ís me leuk! Soof en ik stoppen dan tegelijk onze snuit in de emmer en gaan allebei drinken. Ja, écht, dat kan gewoon 🤪.
Oh ja, dat moet ik ook nog vertellen. Vorige week gingen we weer naar de dokter. Vrouwtje is niet zo’n voorstandster van overbodige vaccinaties, maar ze wil wel dat ik veilig het water in kan en eruit kan drinken. De prik voor de ziekte van Weil moest ik dus in ieder geval krijgen 🙃.
Vrouwtje wilde ook weten of ik nog voldoende beschermd ben tegen andere ziektes dus vroeg ze de dierenarts om een titerbepaling. Ik had geen idee wat dat is.
Achteraf begreep ik dat het vrouwtje het wel een klein beetje spannend vond, want ze had gelezen dat de dokter dan een beetje bloed uit mijn pootje zou halen en ze weet dat mijn pootjes mij heilig zijn en dat ik niet wil dat iemand daaraan komt 😏.
Deze dokter had dat haarscherp in de gaten en bleef mooi van mijn pootjes af. Mijn nek heb ik geen probleem mee, dus hij deed het gewoon daar. Vrouwtje kon hem wel zoenen 😝.
Toen mochten we lekker gaan wandelen en over 3 kwartier terugkomen. En het allerbeste nieuws kregen we na de wandeling: ik ben voorlopig perfect beschermd tegen al die andere ziektes. Pas over 3 jaar hoeven we dat opnieuw te testen. Yes!! 🍀
Ook op het Hospice in de moestuin vind ik steeds beter mijn draai. Ik heb nu door dat je ook heerlijk onder de bakken kunt liggen of soms ook in de kas.
En die houtsnippers vind ik ook een uitkomst. Daar kun je namelijk ook prima op kauwen. Alleen vorige week ging dat even mis. Toen zat er ineens een stuk hout klemvast tussen mijn kaken achterin mijn bek. Oeps… Dat was niet tof. Ik schudden met mijn kop maar het ging niet meer los.
Gelukkig had het vrouwtje het snel door en kreeg zij hem wel los 🙏🏼
Nou, jullie zijn weer een beetje bij volgens mij.
Ik moet zeggen dat ik nog steeds volmondig kan zeggen: geen beter leven dan een goed leven!
Was getekend,
Inda
Geef een reactie