Ik moet wel lachen om het vrouwtje hoor

Ik moet wel lachen om het vrouwtje hoor. Zit ze een heel enthousiast berichtje aan Monique (onze coach) te schrijven omdat ik er helemaal ok mee ben dat ze 10 seconden (ja, je leest het goed: 10 seconden) naar buiten gaat zonder mij 🙃

Nou ja, als ik heel eerlijk ben begrijp ik het ook wel een beetje van het vrouwtje. Zonder haar zijn is namelijk niet mijn favoriete ding, zeg maar… 🫣. 

Vrouwtje vindt het belangrijk dat ik dat toch leer. ‘Je weet maar nooit…’, zegt ze. Geen idee wat ze bedoelt, maar het lijkt serieus. We zijn dus al een paar maanden (😔) in huis aan het oefenen in hele kleine stapjes. 

En soms gebeurt er dan iets waardoor we toch weer een stap terug moeten. Het gaat dus bepaald niet snel (sorry, vrouwtje 😌), maar per saldo gaan we wel vooruit. En als het vrouwtje dan zegt dat ze trots op me is, glim ik helemaal. Want ja, als mijn vrouwtje blij met me is vind ik dat wel heeel fijn 🥰. En vandaag is ze dat dus zeker, zie ik 🤩. 

Ik zeg op naar de volgende stap vrouwtje, maar niet te snel hè 😇☺️🙏🏼

O ja, wat ik ook wil vertellen is over gisteren. Een paar dagen eerder had het vrouwtje allemaal pakjes bij onze eigen ‘boom’ gelegd. Is trouwens een raar ding! Vrouwtje noemt het boom, maar dat is het helemaal niet. Echt niet. Mij houd je niet voor de gek 😛.

De meeste pakjes roken helemaal niet lekker. Die heb ik dus gewoon laten liggen. Eéntje was echter onweerstaanbaar 🥰. Toen het vrouwtje even niet oplette heb ik die stiekem gepakt en geprobeerd open te krijgen. Vrouwtje heeft me namelijk geleerd hoe dat moet 😃. 

Maar dat bleek niet de bedoeling. Vrouwtje had het snel door en ik moest dat pakje dus weer inleveren. Nou ja, vooruit dan maar… 😟

Vrouwtje heeft het toen ergens anders gelegd waar ik er niet bij kon. Flauw hoor! 😫

Gisteren legde het vrouwtje het weer terug met nóg een waanzinnig lekker geurend pakje 📦. Tjonge…. Ze stelt me wel op de proef hoor… Maar goed, ik ben een brave ziel 🤭 dus ik heb me beheerst… Maar ik heb ze wel goed bewaakt!! Want stel je voor…

In plaats van me de pakjes te geven, waar ik me dus zo op lag te verheugen 🤔…, deed het vrouwtje toen ineens alle pakjes in een krat en gingen we de auto in. 

Bleek dat we naar oma gingen. Nou, dat is altijd goed! Daar ben ik graag! 

Ik denk, mooi nu zal ik het wel gelijk krijgen. 

Mooi niet, legt het vrouwtje alles daar weer neer… Nou zeg… 😏 Rare wezens zijn mensen toch… Wat is daar nu leuk aan? 🤨

Ik ben er dus weer bij gaan liggen en heb heel verlangend gekeken. En toen smolt het vrouwtje 🤭. 

Nou ik ben me toch een partij verwend! Ok, er waren ook een paar cadeautjes voor oma en het vrouwtje, maar het meerendeel was voor mij 😍: een regenjas (ja, echt, schijnt handig te zijn 😅), een bal zoals Moira ook heeft (die pikte ik namelijk graag af 🙃), speurzakjes (leg ik nog weleens uit 😉) en lekkere snoepjes en botjes. Daar ben ik dus gelijk aan begonnen. Had ik niet voor niets zo braaf gewacht ☺️. Wat ben ik toch een bofkont! 

Jeetje, wat zit ik toch weer op mijn praatstoel. 

Moet nu echt wel stoppen hoor. We gaan zo met oma naar vrienden van het vrouwtje en oma. 

Dus ik zeg nog even (voor het geval je het zou vergeten): geen beter leven dan een hondenleven! 🤩

En natuurlijk: Merry Christmas allemaal! ✨🎄🎅🎄✨

Of zoals ze ik het land zeggen waar ik vandaan kom: Feliz Navidad! ✨🎄🎅🎄✨

Was getekend, 

Inda